กลอน : ปีเก่าหรือปีใหม่ . .. หัวใจก็ยังดวงเดิม
 
 
 
 

เธอถามว่าเป็นอย่างไร

หลังจากเวลาผ่านไป . .. ฉันคงทำใจได้ดีขึ้นบ้าง

เพราะเป็นคำถามตามมารยาท  ~ ฉันจึงมิบังอาจ . . เล่าความจริงให้ฟัง

เลย กลบเกลื่อนด้วยการหัวเราะเสียงดัง

แล้วบอกไปว่า “เห็นหรือยัง . .. ขาดเธอไม่ยักตาย”

 

ทั้งที่ความจริง - - น้ำตาเล็ด

ผ้าเช็ดหน้าหมื่นผืนก็ไม่อาจเช็ดน้ำตาให้เหือดหาย

ตั้งแต่เธอจากไปวันแรก . . จนถึงวันนี้ก็ยังไม่แตกต่าง ~ฉันเหมือนคนใกล้ตาย

เพราะก่อนหน้าที่เธอจะใจร้าย

ฉันจำได้ว่า “เราเคยรักกันมากแค่ไหน” - -

จนไม่อาจตัดความผูกพันให้ขาดได้ .. . ด้วยเวลา

 

จะ พ.ศ. ไหน หัวใจก็ยังเป็นดวงเดิม

ไม่คิดมีใครเพิ่มเติม . .. ในความห่วงหา

ปฏิทินจะเปลี่ยนใหม่กี่รอบ . . ฉันก็ยังชอบหยิบปฏิทินเก่า~ช่วงที่มีเราขึ้นมา

เพราะท่ามกลางคืนเหงาที่มีแต่เงาคนเหว่ว้า . .

มันเป็นสิ่งเดียวที่ยืนยันได้ว่า . .. ช่วงเวลาเหล่านั้น . . มีอยู่จริง~*


 
 
 
 
 
 
 

มีคนบอกว่า - - เวลาจะช่วยให้ลืมทุกสิ่ง

แต่บางคนกลับบอกว่า “ไม่จริง” . .. เวลากลับยิ่งทำให้อ้างว้าง

เวลาแค่ช่วยให้บางสิ่งบางอย่างในความทรงจำเลือนราง

ต่อให้อยากลืมทุกสิ่งทุกอย่าง . .ก็ไม่ทาง ~ หากสิ่งนั้นยังตกค้าง. .อยู่ในใจ

. .. . ..

มีคนบอกว่า - - ความห่างไกล . . เป็นตัวแปรทำให้คนเปลี่ยนผัน

แต่บางคนกลับบอกว่า “ความรู้สึกที่ใช้หัวใจผูกพัน - - ไม่มีวันถูกทำร้ายได้

เหมือนที่ฉันจงใจหนีมา . . . แต่พบว่า “ยังมีเธอในลมหายใจ

ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน . ..

ไม่ว่าห่างกันเพียงใด . . เธอก็ยังเป็นโลกทั้งใบของฉันเหมือนเดิม~*

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

จะเชื่อได้อย่างไรว่ารักแท้อยู่ตรงหน้า

ในเมื่อวันนี้เธอไกลเกินคว้า . .. แล้วทุกสิ่ง

จะให้เชื่ออย่างไร . . ว่าพรหมลิขิตมีอยู่จริง

ในเมื่อฉันถูกโชคชะตาทอดทิ้ง . .. ให้เดียวดาย

. ..  . .. . ..

จะให้เชื่อได้อย่างไร - - ว่าปีใหม่จะดีกว่าปีเก่า

ในเมื่อทุกคืนยังร้องไห้ให้กับความเหงา ง่าย ~ ง่าย

จะให้เริ่มต้นหวังอะไร . . ในเมื่อหัวใจของฉันเหมือนดอกไม้ที่กำลังเฉาตาย

เธอไม่ใช่คนถูกทำร้าย .. . คงไม่มีวันเข้าใจคนรินน้ำตาส่งท้ายปี

 

ถ้าขึ้นปีใหม่แล้วโละหัวใจดวงเก่าทิ้งไปได้

ฉันขอเลือกใช้หัวใจ . . . ดวงที่ไร้ความรักให้เธอคนนี้

ฉันอยากได้หัวใจ . . ที่ไม่แคร์เธอแม้แต่สักวินาที

แต่เป็นเพราะหัวใจดวงเดิมยังต้องอยู่ในอกข้างซ้ายของฉันน่ะซี . .

. . จึงไม่อาจยกความรักที่เป็นของคนดี . .. ไปให้ใคร~*

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
กลอน  : ปีใหม่หรือปีเก่า . .. ก็คงเหงาเท่าเดิม
 
 
 

ยังเป็นหัวใจเหงา ~ เหงา

ที่ใช้หายใจเพื่อให้หมดวันเก่า . .. เพียงเท่านั้น

วันเวลาหมุนความเปล่าไร้มาให้ทุกวัน

ราวกับว่าโลกใบนี้ไม่มีหัวใจอีกดวงเพื่อให้ฉัน . . . เก็บความผูกพันไว้รอ 

 

 

สามร้อยหกสิบกว่าวัน - - ที่ต้องอยู่อย่างเหงา ~ เหงา

เป็นความจงใจของฟ้าหรือเปล่า . .. ที่แกล้งให้ท้อ

หรือว่าความรักดี ~ ดี .. . บนโลกใบนี้ มีไม่เพียงพอ

คนเต็มใจจะรักจึงต้องรออีกหลาย พ.ศ. กว่าจะมา

. .. .. .

เหตุใด - - การเจอคนที่ใจตรงกันมันยากนัก

หรือว่าความรัก . . ชอบวิ่งหนีคนที่ตามหา

“ฉันเป็นของ ~ ของ ใคร?”  . . . นึกสงสัยตลอดมา

. . . ปฏิทินใบสุดท้ายจวนหมดวันให้ขีดฆ่า . . .

เหมือนที่ฉันใกล้หมดแรงรอ “รักแท้” ที่ศรัทธา - -

 .. . และมองว่า “ความเหว่ว้า”เท่านั้นที่มีจริง~*

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

กลอน : โลกกำลังหมุน . . คุณรู้สึกไหม?

 

 

 

คงเป็นเพราะว่า .. . คนเราไม่รู้สึกตัวว่าโลกกำลังหมุน

ไม่เคยสังเกตว่าลมหนาวหรืออุ่น . . เพียงไหน

จะรู้สึกตัวต่อเมื่อปฏิทินใบสุดท้ายกำลังถูกฉีกไป

จึงเร่งส่งความสุขกันยกใหญ่ .. . ตอนใกล้สิ้นปี

เหมือนคุณ - - ที่ไม่รู้สึกอะไร

ทั้งที่เราอยู่ใกล้กันแค่นี้

รู้บ้างไหม? สามร้อยหกสิบห้าวัน . . . ฉันส่งความรักและผูกพันไปให้กี่ที

บอกให้ก็ได้ว่าฉันส่งไปให้ทั้งปี

และทั้งหมดเท่าที่หัวใจฉันมี . . เลยหล่ะคุณ~*


 
 
 
 
 

 

Comment

Comment:

Tweet